Utrecht, 1 augustus 2024
In mijn werkkamer ligt een klein boekje van de Bendictijner monnik Anselm Grün. ‘Leven uit de stilte’, heet het. Het is zo’n boekje dat ik er zo nu en dan eens bij pak op momenten dat ik er de rust voor heb. Als ik het lees is het net alsof de woorden die er gedrukt staan de stilte zelf tastbaar maken. Mooi.
Vandaag opende ik het op deze pagina. Het raakte precies de juiste snaar.
Hoe mooi is het als we onze maskers af durven te leggen? Soms heb ik niet eens door dat ik er een op heb. Te druk ben ik dan met wat ik denk te moeten doen, zijn of bereiken. Herken je dat?
Soms kom je iemand tegen die maskerloos is. Je voelt dan meteen hoe gek het is om zelf een masker op te zetten. Dat kan een beetje ‘naakt’ voelen. Tegelijkertijd is het ‘t mooiste cadeau dat we elkaar kunnen geven; toestemming om onszelf te zijn.
Wanneer voelde jij je voor het laatst maskerloos en hoe was dat?
Delen: