Ik was 16 jaar toen mijn vader me een boek in handen gaf: Losgelopen woorden, geschreven door Hans Burgman – missionaris en filosoof. Het wist me zo te raken dat ik besloot eindelijk eens mijn best te gaan doen op school en zo gauw het kon zijn unieke projecten in de sloppenwijken van Kisumu, Kenia te bezoeken. Van het geld dat ik spaarde met mijn eerste ‘serieuze’ baan kocht ik een vliegticket.

Door de jaren heen zocht ik Hans regelmatig op. Ik leerde van hem dat droge Twentse humor overal werkt. Dat echte rijkdom niet bestaat uit materiële zaken maar uit het kunnen ontwikkelen van je talenten. Dat oplossingen niet ingeparachuteerd moeten worden door een buitenstaander (dikwijls de consultant of expert genoemd) maar gevonden kunnen worden in de eigen gemeenschap. Hij leerde me dat vriendschap sluiten met ‘de ander’ en wat anders is, de grootste verrijking is voor een mens en de enige manier waarop een buitenstaander onderdeel kan worden van de oplossing. Hans leefde Deep Democracy voor toen de term nog niet bestond. 

Er volgden vele reizen naar het buitenland en naar mezelf. Uiteindelijk vond ik wat me bezielt in het plek geven aan mijn eigen talenten en het delen ervan met anderen.